W nocy z soboty na niedzielę, z 25 na 26 października, po raz kolejny cofnęliśmy zegarki z godziny 3.00 na 2.00. Oznacza to, że śpimy godzinę dłużej, a Polska – podobnie jak większość krajów Europy – przechodzi z czasu letniego na zimowy, czyli środkowoeuropejski (CET). Choć dla wielu to drobiazg, zmiana czasu ma długą historię i wciąż budzi kontrowersje.
Skąd wzięła się zmiana czasu?
Pomysł wprowadzania dwóch systemów godzinowych – letniego i zimowego – narodził się ponad sto lat temu. Po raz pierwszy zastosowano go w czasie I wojny światowej, głównie w Niemczech i Wielkiej Brytanii, aby oszczędzać węgiel i energię elektryczną. W Polsce systematycznie wrócono do tego rozwiązania w latach 70., w czasie kryzysu energetycznego. Wtedy argument był prosty – dłuższe korzystanie ze światła dziennego miało ograniczyć zużycie prądu.
Z czasem jednak technologia i styl życia zmieniły się na tyle, że oszczędności energii stały się znikome. Dziś większość ekspertów przyznaje, że bilans korzyści i strat jest co najmniej wątpliwy. Obecnie Polska stosuje zmianę czasu na podstawie rozporządzenia Unii Europejskiej. W 2019 roku Komisja Europejska zapowiedziała koniec zmian czasu, ale pandemia i brak jednomyślności między państwami członkowskimi spowodowały, że temat utknął w martwym punkcie. Część krajów wolałaby na stałe pozostać przy czasie letnim, inne – jak Polska – przy zimowym. Dopóki nie ma wspólnej decyzji, zegarki będziemy przestawiać dalej.
Kiedy znów przestawimy zegarki?
Na czas letni wrócimy 29 marca 2026 roku. Wtedy zegary przesuniemy z 2.00 na 3.00, tym razem tracąc godzinę snu. Do tego czasu obowiązywać będzie czas środkowoeuropejski – czyli tzw. zimowy – ten sam, który stosują m.in. Niemcy, Czechy i Węgry.
CZYTAJ TEŻ:
Napisz komentarz
Komentarze