Włodawa. Biografia i działalność kapitana Edmunda Brożka motywem przewodnim włodawskich uroczystości

Edmund Brożek, urodzony 21 lutego 1926 roku w Dominiczynie, poświęcił muzyce blisko 90 lat swojego życia. Jego edukacja muzyczna rozpoczęła się w dzieciństwie pod okiem lokalnych mistrzów, a szlify zdobywał jako nastolatek, grając na wiejskich weselach i potańcówkach. Choć w czasie okupacji oddał się służbie ojczyźnie jako partyzant AK, po wojnie powrócił do swojej pasji, stając się filarem życia kulturalnego okolic Włodawy.

Jako multiinstrumentalista, biegły w grze na skrzypcach, klarnecie i saksofonie, dostosowywał swój repertuar do zmieniających się mód, od starodawnych melodii poleskich po nowoczesne dancingi. 

Krzysztof Gorczyca z Towarzystwa dla Natury i Człowieka podkreśla, że Edmund Brożek to:

– Ostatni właściwie muzyk pamiętający taki starodawny polski pograniczny repertuar, który przeniósł do czasów współczesnych muzyczną pamięć świata sprzed dekad.

Dzięki jego zaangażowaniu unikalne melodie, przejęte od muzyków urodzonych jeszcze w XIX wieku, przetrwały w pamięci kolejnych pokoleń. Obecnie są one wykonywane przez młodych adeptów sztuki, m.in. z ogniska muzyki tradycyjnej w Hannie, oraz utrwalane na wydawnictwach płytowych. Za swoją działalność Edmund Brożek został uhonorowany licznymi odznaczeniami państwowymi, laurami na Ogólnopolskim Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu oraz tytułem „Primus civis urbis Vlodaviae”.

Nadchodzące spotkanie w małej synagodze będzie okazją do retrospekcji oraz wspólnego świętowania tego niezwykłego jubileuszu. 

– Zapraszamy w niedzielę na spotkanie urodzinowe. Zagrają uczniowie pana Edmunda, może też młodsi koledzy, z którymi bywał. Zobaczymy trochę archiwalnych zdjęć. Będzie to okazja do tego, żeby uczcić ten piękny jubileusz i złożyć panu Edmundowi jak najlepsze życzenia, a będzie można to zrobić w kilku różnych formach – mówi Krzysztof Gorczyca z Towarzystwa dla Natury i Człowieka. 

Wydarzenie to stanowi nie tylko formę osobistego podziękowania Edmundowi Brożkowi za lata pracy, ale także świadectwo trwałości kultury Polesia, która dzięki jego postawie z powodzeniem została przekazana współczesnym następcom, bo do jego muzyki tańczyły cztery pokolenia.