Chełm: Tytuł dla Odorkiewicza

Odorkiewicz urodził się w Kaliszu, ale sporą część swojego życia spędził w naszym mieście. Uczył się w rosyjskim gimnazjum, a potem Szkole Filologicznej Chełmskiej. W Chełmie Odorkiewicz podjął pierwszą pracę. Był współredaktorem Zwierciadła, od 1916 roku pracował w Zarządzie Miejskim, gdzie z czasem podjął funkcję kierownika wydziału administracyjnego.

W 1918 roku wstąpił do odradzającego się wojska polskiego. Przydzielono go do I Pułku Szwoleżerów, w którym dosłużył się stopnia kaprala. W lutym w 1920 roku oddelegowano go do pracy w Wojskowej Komisji Uzupełnień, później został zastępcą dowódcy plutonu zwiadowców w 144 pułku strzelców kresowych. Po wojnie z bolszewikami w listopadzie został zdemobilizowany.

W 1934 roku został wybrany do rady miejskiej, kandydował na prezydenta miasta, jednak na prośbę Stefana Starzyńskiego, ówczesnego prezydenta Warszawy, przeniósł się do stolicy, gdzie został naczelnikiem w Dyrekcji Wodociągów i Kanalizacji. Od listopada 1936 r. był delegatem prezydenta Warszawy na dzielnicę - Starostwo Grodzkie Warszawa-Północ (Wola - Powązki - Żoliborz - Marymont). Po ukończeniu kursu instruktorów obrony przeciwlotniczej (OPL) pierwszej kategorii został wiosną 1938 r. również komendantem OPL rejonu Warszawa-Północ.

W działalność konspiracyjną zaangażował się już w 1939 r. – najpierw w organizacji "Warszawianka", a od 1940 r. – w Unii. W organizacji tej pełnił funkcję szefa pionu wojskowego, a następnie dowódcy batalionu Unii "Krybar", który od scalenia w 1942 r.   wchodził w skład Armii Krajowej.

Od czerwca 1945 był zastępcą szefa Oddziału VI w sztabie Polskiego Okręgu Wojskowego w Lubece, a od marca 1946 w sztabie Polskiego Okręgu Wojskowego w Szlezwiku-Holsztynie. W 1948 r. zdemobilizowany, pozostał na emigracji. Początkowo mieszkał w Paryżu, następnie od 1954 w USA. Pod koniec życia pracował w rozgłośni polskiej Radia Wolna Europa w Monachium. Zmarł na atak serca w Monachium i tam też spoczywa.