Świadczenie uzupełniające dla niepełnosprawnych

Chodzi o świadczenie uzupełniające dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji. Będzie przysługiwało osobom, które ukończyły co najmniej 18 lat. Muszą legalnie mieszkać w Polsce. Ważna jest też wysokość świadczeń pieniężnych finansowanych ze środków publicznych, które pobiera niepełnosprawny. Jeśli nie ma żadnych świadczeń albo ich łączna kwota nie przekracza 1100 zł brutto – otrzyma świadczenie uzupełniające w pełnej kwocie, czyli 500 zł. Jeśli łączna kwota pobieranych świadczeń jest wyższa niż 1100 zł, ale niższa niż 1600 zł brutto – otrzyma świadczenie w kwocie dopełniającej do 1600 zł. Na przykład: osoba, która ma 1300 zł emerytury, uzyska świadczenie uzupełniające w kwocie 300 zł. Jeśli łączna kwota świadczeń przekracza 1600 zł, to świadczenie uzupełniające nie przysługuje.

Do progu dochodów wlicza się: wszelkie emerytury i renty (także zagraniczne), renty socjalne, świadczenie Mama 4+, a także świadczenia z pomocy społecznej inne niż jednorazowe, np. zasiłki stałe.

Nie uwzględnia się natomiast dochodu z pracy zarobkowej, umów dzierżawy i najmu. Nie wlicza się także renty rodzinnej przysługującej osobie, która stała się całkowicie niezdolna do pracy do ukończenia 16 lat lub w trakcie nauki przed 25 rokiem życia. W limicie nie uwzględnia się również świadczeń o charakterze jednorazowym (np. jednorazowego zasiłku z pomocy społecznej, zasiłku pogrzebowego) oraz dodatków (np. dodatku i zasiłku pielęgnacyjnego, dodatku dla sieroty zupełnej, dodatku kombatanckiego, ryczałtu energetycznego).

- Żeby otrzymać świadczenie, trzeba złożyć wniosek. Powinien trafić do instytucji, która wypłaca zainteresowanemu emeryturę lub rentę – informuje Małgorzata Korba, rzecznik ZUS w województwie lubelskim. - Jeśli niepełnosprawny nie ma takiego świadczenia, to wniosek składa w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych.

W ZUS wniosek ma symbol ESUN. Należy dołączyć do niego ważne orzeczenie potwierdzające niezdolność do samodzielnej egzystencji. Może to być orzeczenie o: całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji; niezdolności do samodzielnej egzystencji; całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym i niezdolności do samodzielnej egzystencji; całkowitej niezdolności do służby i niezdolności do samodzielnej egzystencji.

ZUS będzie również honorował orzeczenia wydane przed 1 września 1997 r. przez komisję lekarską do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, zaliczające wnioskodawcę do pierwszej grupy inwalidów (jeśli orzeczenie zachowało ważność).

- Jeżeli niepełnosprawny nie ma żadnego z tych orzeczeń, powinien dołączyć do wniosku dokumentację medyczną i zaświadczenie o stanie zdrowia wydane przez swojego lekarza – dodaje Korba. - Osoba, która ma orzeczenie o znacznym stopniu niepełnoprawności, powinna je także dołączyć do wniosku. W takiej sytuacji lekarz orzecznik wyda orzeczenie na podstawie badania pacjenta i dokumentacji medycznej. Może wydać orzeczenie bez bezpośredniego badania, gdy dokumentacja dołączona do wniosku jest wystarczająca. Wniosek i załączniki może w imieniu niepełnosprawnego złożyć jego pełnomocnik.

Do końca listopada będzie obowiązywał wydłużony termin na wydanie decyzji, ponieważ w tym czasie może wpłynąć ogromna liczba wniosków. Wnioski złożone do 30 listopada ZUS rozpatrzy w ciągu 60 dni od wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Później ten termin skróci się do 30 dni.