GW
Rzeźba na przestrzeni ponad dwóch stuleci zmieniała swoje miejsce kilkukrotnie, a jej pochodzenie do dziś nie jest w pełni ustalone. Według jednej z hipotez została ufundowana przez ród Kunickich i przekazana miejscowej cerkwi unickiej w ramach wdzięczności wobec pracujących u fundatorów fornali, z których wielu było wyznania unickiego. Inna wersja głosi, że mogła trafić do Hańska z Krasnegostawu, gdzie na początku XIX wieku rozebrano kościoły pw. Świętego Krzyża i pw. Świętego Ducha – to właśnie z jednego z nich rzeźba miała zostać przeniesiona.
W pierwszych latach XIX wieku figura stała jeszcze przy hańskiej cerkwi unickiej na ceglanym podwyższeniu. Po kasacie unii brzeskiej, dokonanej przez władze carskie, przeniesiono ją do kapliczki dworskiej, a w czasie II wojny światowej trafiła na miejscowy cmentarz rzymskokatolicki. Obecne miejsce zawdzięcza przeniesieniu wykonanym prawdopodobnie w 1952 roku, kiedy to ustawiono ją na nowym żelbetowym postumencie.
Ostatnie prace konserwatorskie objęły kompleksowe oczyszczenie rzeźby z nawarstwień, mchów i porostów oraz usunięcie niektórych wcześniejszych, wtórnych uzupełnień, które z czasem przestały być stabilne. Konserwatorzy odsolili miejscowo kamień, uzupełnili drobne ubytki i wzmocnili strukturę rzeźby. Zadbano również o żelbetowy postument, stabilizując mikrospękania w jego strukturze. Całość poddano odpowiednim zabiegom zabezpieczającym, w tym hydrofobizacji, która ma chronić powierzchnię przed wnikaniem wilgoci.
Dzięki przeprowadzonym pracom „Madonna Immaculata” ponownie prezentuje się w pełnym blasku, stanowiąc nie tylko element małej architektury sakralnej, ale przede wszystkim ważne świadectwo wielokulturowej i burzliwej historii Hańska. Rzeźba odzyskała dawny wyraz artystyczny, jednocześnie zyskując trwałe zabezpieczenie na przyszłość.
Czytaj także:
Napisz komentarz
Komentarze