Powiatowy Urząd Pracy miał przeszkolić kilkadziesiąt bezrobotnych pań i zapłacić za ich pracę. Program prawdopodobnie nie wypali, bo przeszkodzi w tym biurokracja, i o dziwo - brak potrzebujących opieki.
Szkolenia w ramach programu „Aktywna kobieta” powinny rozpocząć się już w kwietniu, a od czerwca opiekunki przeszkolone do pracy z osobą chorą i starszą zajmowałyby się podopiecznymi. Urząd pracy zaproponował szkolenie z tzw. „górnej półki”, które pomogłoby zdobyć bardzo poszukiwaną na rynku umiejętność zajmowania się starszymi ludźmi w ich domach. Wynagrodzenie też nie miało być najniższe – 1200 zł plus ZUS. Wójtowie chętnie przystali na warunki, złożyli do PUP zapotrzebowanie, nawet zakładając, że zatrudnią po kilka osób. Jak się okazuje, po cichu zamierzali skierować opiekunki do pracy biurowej w Ośrodkach Pomocy Społecznej.
- Nastąpiło niezrozumienie intencji programu. W piśmie przesłanym do nas pojawiła się informacja, że będą to osoby kierowane do pracy w ośrodkach pomocy społecznej. Zrozumieliśmy, że będą mogły też wykonywać pracę w urzędzie, np. związaną z rozliczaniem pracy opiekunek - tłumaczą teraz przedstawiciele gminnych OPS.
Urzędnicy uznali, że być może nic się nie stanie, jeśli opiekunki wesprą ich w robocie papierkowej, od czasu do czasu zastępując opiekunów społecznych, którzy akurat pójdą na urlopy. Powiatowy Urząd Pracy na to przystać nie chce.
- Inny był cel tego programu. W gminach jest coraz więcej osób starszych i samotnych. Wiadomo, że wójtowie niechętnie kierują te osoby do domów pomocy, bo trzeba dołożyć do ich utrzymania, a niewiele starszych osób ma tak wysokie dochody, by samodzielnie opłacić sobie pobyt. Bezrobotne panie miały więc zająć się starszymi, schorowanymi osobami w ich domach – mówi Regina Półkośnik, zastępca dyrektora PUP w Chełmie. Urząd nie widzi przeciwwskazań, by opiekunki w niewielkim stopniu miały też w zakresie obowiązków prace biurowe. Powinny jednak wykonywać pracę, do jakiej je przeszkolono, czyli większość czasu poświęcać podopiecznym. Pracownicy społeczni martwią się jednak, czy znajdą się chętne starsze osoby do takiej opieki.
- To nie takie proste. Taka babcia czy dziadek muszą chcieć pomocy. Ja, zgodnie z ustawą, muszę przeprowadzić w rodzinie wywiad, sprawdzić dochody i co najważniejsze – żeby mieć przyznane usługi opiekuńcze, trzeba za nie zapłacić 200 zł miesięcznie. Jak osoba starsza słyszy, że ma płacić, najczęściej mówi, że za taką pomoc dziękuje – tłumaczą przedstawiciele ośrodków pomocy społecznej, którzy w minioną środę przyjechali na spotkanie z kierownictwem PUP. Zgodnie twierdzą, że wprawdzie opiekunów dostaną za darmo, ale nie zmieni to zasad przyznawania usług opiekuńczych.
Przeszkody można mnożyć. Aktywnie poszukujące pracy kobiety najczęściej mają wykształcenie wyższe i oczekują pracy biurowej. - „Jakim cudem fizyczna praca!” - tak ostatnio zareagowała jedna z bezrobotnych pań, gdy jej wyjaśniałam, że ta praca, to nie tylko siedzenie za biurkiem. Kobieta wyszła obrażona – mówi pracownik jednego urzędu gminy.
Co więcej, bezrobotna kobieta za 1200 zł nie będzie prawdopodobnie chciała zająć się babcią czy dziadkiem, którzy mieszkają na drugim końcu gminy, bo musiałaby mieć czym tam dojechać. A o samochód i prawo jazdy wśród bezrobotnych kobiet na wsi, które poszukują pracy fizycznej, to już naprawdę trudno.
Całe szczęście pracownicy społeczni i urzędnicy PUP spotkali się zanim program ruszył. Mają teraz czas na znalezienie rozwiązania. Gminy prawdopodobnie zmniejszą zapotrzebowanie na „darmowe” opiekunki. Jeśli nie znajdzie się minimum 10 osób do przeszkolenia w tym kierunku – program nie ruszy. Bezrobotne panie zawsze mogą też zasilić szeregi urzędników, a urząd pracy zafunduje im szkolenie administracyjne. Nie taki był jednak cel tego programu.
Dorota Bezler